روزي مردي به سفر ميرود و به محض ورود به اتاق هتل ، متوجه ميشود که هتل به کامپيوتر مجهز است . تصميم ميگيرد به همسرش ايميل بزند . نامه را مينويسد اما در تايپ ادرس دچار اشتباه ميشود و بدون اينکه متوجه شود نامه را ميفرستد . در اين ضمن در گوشه اي ديگر از اين کره خاکي ، زني که تازه از مراسم خاک سپاري همسرش به خانه باز گشته بود با اين فکر که شايد تسليتي از دوستان يا اشنايان داشته باشه به سراغ کامپيوتر ميرود تا ايميل هاي خود را چک کند . اما پس از خواندن اولين نامه غش ميکند و بر زمين مي افتد . پسر او با هول و هراس به سمت اتاق مادرش ميرود و مادرش را بر نقش زمين ميبيند و در همان حال چشمش به صفحه مانيتور مي افتد:

گيرنده : همسر عزيزم
موضوع : من رسيدم

ميدونم که از گرفتن اين نامه حسابي غافلگير شدي . راستش انها اينجا کامپيوتر دارند و هر کس به اينجا مي اد ميتونه براي عزيزانش نامه بفرسته . من همين الان رسيدم و همه چيز را چک کردم . همه چيز براي ورود تو رو به راهه . فردا ميبينمت . اميدوارم سفر تو هم مثل سفر من بي خطر باشه . واي چه قدر اينجا گرمه  !!

      تو   عاشق   مثلا   هر   روزي

      نگاهت   رو   بگير   از   من

      چرا   بي   وقفه   مي   سوزي

 
      منو   كم   كن   تو   از   يادت

      مي   خوام   از   خواب   من   پاشي

      برام   سخته   يه   كابوسه

      اسير   دست   من   باشي

      منه   دلسنگي   تنها

      كه   شب   همرنگ   دنيامه

      هميشه   مهريه   ترديد

      رو   خاموشي   لبهامه

      ببين   احساس   من   سرده

      ولي   دستاي   تو   تب   داره   تب   كرده

      براي   با   تو   بودن   خوب   رويايي

      كمك   كن   از   تمام   جاده   هاي   رفته   برگرده

      منو   بشكن   خرابم   كن

      منه   هموار   سنگي   رو

      تو   آغوشم   بيا   جا   كن

      تن   گرم   و   صميمي   تو  . . .

يكي با چشماي ديوونه كننده   زده از ريشه گل عقلمو كنده

من غريبم آري تو غريبم كردي

 تو مرا همچون شمع از سر جور و جفا سوزاندي

 تو مرا سوزاندي تو مرا بر در و ديوار بدي كوباندي

 تو مرا از بودن تو مرا از من و از ما و تو پنجره ها ترساندي

 تو مرا از فردا... تو مرا از دريا... تو مرا ترساندي

من اسيرم آري تو اسيرم كردي...

بي خبر از باران.. تو كويرم كردي

 از شراب دوري تو چه سيرم كردي

 من شكستم ، آري

تو شکستم دادي

بر روي سنگ قبرم ننويسيد که عاشق بود بنويسيد اخلاقش بچه گانه بود

بر روي سنگ قبرم ننويسيد که چه رنجهايي را تحمل کرد بنويسيد دروغگو بود

بر روي سنگ قبرم ننويسيد در جواني مرد بنويسيد پير شده بود پير جواني

بر روي سنگ قبرم ننويسيد تنها بود بنويسيد بهترين دوستش تنهايي بود

بر روي سنگ قبرم ننويسيد عشق در وجود او نبود بنويسيد وجود او عشق بود

بر روي سنگ قبرم ننويسيد عاشق باران بود بنويسيد باران موثر ترين داروي او بود

بر روي سنگ قبرم ننويسيد که کم تحمل بود بنويسيد مشکلاتش بيش از اندازه بود

بر روي سنگ قبرم ننويسيد روزاي آخر غمگين بود بنويسيد شاد بود مرگش فرا رسيده بود

بر روي سنگ قبرم ننويسيد از دوري يار مرد بنويسيد از عشق يار مرد

بر روي سنگ قبرم ننويسيد که روز تولدش مرد بنويسيد که هرگز متولد نشد

بر روي سنگ قبرم ننويسيد نامش ( ) بود بنويسيد نامش ديوانه بود

 هميشه بهترين اوني نيست كه ما فكر مي كنيم ، بدترين هم. وقت رفتن كه ميشه همه خوبن به شرطي كه برگشتي تو كار نباشه. اگه برگشتي يعني پايان رو خط زدي و اين خلاف قاعده زندگيه. مگه ميشه برگ خسته رو به درخت برگردوند حتي اگه پاييز بهونه باشه؟

حرف اما از برگ نيست ، از پاييزه. پاييزي كه هنوز طعم دلتنگي داره. كاش ديوانه مي فهميد پاييز بودن چقدر سخته. كاش مي فهميد درد پاييز رو ، كه اگه مي فهميد نفرين ابديش رو ارزوني تن خستش نمي كرد. حيف!

اما غصه نخور پاييز. برگ شايد ديگه برنگرده ، ولي ديوانه چرا. اون روز ممكنه فصل تو نباشه اما ديوانه اونقدر ديوونه هست كه فصلها رو يكي يكي بشماره تا به پاييز برسه. زمستون، بهار، تابستون، پاييز ...

« سلام پاييز. چقدر دير كردي. خيلي وقته برگها بهونتو مي گيرن.» چشم هاش خيسه. درست مثل همون شبايي كه تا صبح دونه هاي اشكش رو تسبيح مي كرد و تا شب دونه هاي تسبيح رو نفرين. امان از چشم هاي خيس ديوانه!

تو هم غصه نخور ديوانه. زمستون رفتنيه. بهار و تابستون هم كه بياد و بره دوباره وقت پاييز ميشه. وقت اون كه بغلش كني و به كفاره نفرينهاي شبانت تن سردش رو بوسه بارون. فقط اگه تا اون موقع يكي از همون نفرينها دامنش رو نگرفته باشه . كي مي دونه اگه پاييز نباشه برگهاي خسته تا كي درخت رو تحمل مي كنن؟

مي دوني؟ دوس دارم يه اتاقي باشه گرمه گرم..روشنه روشن.. تو باشي منم باشم.. کف اتاق سنگ باشه سنگ سفيد.. تو منو بغلم کني که نترسم..که سردم نشه..که نلرزم.. اينجوري که تو تکيه دادي به ديوار..پاهاتم دراز کردي.. منم اومدم نشستم جلوت و بهت تکيه دادم.. با پاهات محکم منو گرفتي ..دو تا دستتم دورم حلقه کردي.. بهت مي گم چشماتو مي بندي؟ ميگي اره بعد چشماتو مي بندي ...

بهت مي گم برام قصه مي گي ؟ تو گوشم؟ مي گي اره بعد شروع مي کني اروم اروم تو گوشم قصه گفتن.. يه عالمه قصه طولاني و بلند که هيچ وقت تموم نمي شن.. مي دوني؟ مي خوام رگ بزنم..رگ خودمو..مچ دست چپمو..يه حرکت سريع.. يه ضربه عميق..بلدي که؟ ولي تو که نمي دوني مي خوام رگمو بزنم ..تو چشماتو بستي ..نميدوني من تيغ رو از جيبم در ميارم..نمي بيني که سريع مي برم..نمي بيني خون فواره مي زنه..رو سنگاي سفيد..نمي بيني که دستم مي سوزه و لبم رو گاز مي گيرم که نگم اااخ که چشماتو باز نکني و منو نبيني.. تو داري قصه مي گي.. من شلوارک پامه..دستمو مي ذارم رو زانوم..خون مياد از دستم ميريزه رو زانوم و از زانوم ميريزه رو سنگا..قشنگه مسير حرکتش.. حيف که چشمات بسته است و نمي توني ببيني.. تو بغلم کردي..مي بيني که سرد شدم..محکم تر بغلم ميکني که گرم بشم.. مي بيني نا منظم نفس مي کشم..تو دلت ميگي آخي دوباره نفسش گرفت. مي بيني هر چي محکم تر بغلم مي کني سرد تر ميشم.. مي بيني ديگه نفس نمي کشم.. چشماتو باز ميکني مي بيني من مردم.. مي دوني ؟ من مي ترسيدم خودمو بکشم از سرد شدن ..از تنهايي مردن.. از خون ديدن..وقتي بغلم کردي ديگه نترسيدم.. مردن خوب بود ارومه اروم... گريه نکن ديگه..من که ديگه نيستم چشماتو بوس کنم بگم خوشگل شدياااا بعدش تو همون جوري وسط گريه هات بخندي.. گريه نکن ديگه خب؟ دلم مي شکنه.. دل روح نازکه.. نشکونش خب؟؟

به ديوار سلام مي كنم
و گاه كه بي هوا بهش ميخورم
ازش دلجويي مي كنم
ببخشيد آقاي ديوار...

و باز صندلي را با خودم مي چرخانم ومي رقصانم

يادمه رقص بلد نبودم!
اما غم مرا هم به رقص وا داشته!
اشك هايم را پاك ميكنم
و باز با صندلي ميرقصم...

بلند بلند آواز سر مي دهم
من خوشبختم
چون غم دارم...

صندلي رو به دور خودش و خودم مي رقصانم

فرياد ميكنم...

من با غم هايم خوشبختم
با غم هايم مي رقصم...

هيچ کس اشکي براي ما نريخت

هر که با ما بود از ما مي گريخت

              چند روزي هست حالم ديدنيست

               حال من از اين و آن پرسيدنيست

 گاه بر روي زمين زل مي زنم

گاه بر حافظ تفاءل مي زنم

                حافظ ديوانه فالم را گرفت

                  يک غزل آمد که حالم را گرفت:

 ما زياران چشم ياري داشتيم

 خود غلط بود آنچه مي پنداشتيم...

بسه تنهايي ديگه توي قفس......

بسه اين قفس بدون همنفس....

ديگه بسه تشنگي بدون آب....

خوردن فريب و نيرنگ سراب ....

واسه هر کي دل من تنگ ميشه .....

 تا ميفهمه دلش از سنگ ميشه .....

دوستي از رو زمين پاک شده.....

مردي و مردونگي خاک شده....

هرکي فکر خودش تو اين زمون ....

بايد حرف دلمو گوش کنم ....

غم دنيا رو فراموش كنم ....

خبر به دورترين نقطه ي جهان برسد

نخواست او به من خسته بي گمان برسد

خدا كند كه فقط زود آن زمان برسد

به سلطان حقيقت ها فراموشت نخوام کرد

تو تنها شعله اي هستي که خاموشت نخواهم کرد

گر نيايي تا قيامت انتظارت مي کشم.

منت عشق از نگاه پر شرابت مي کشم.

تا نفس باقيست
اينجا انتظارت مي کشم.....